*WITREGELS*

21-01-12

Rechte lijnen

Terwijl ik zoek
naar de draai
in al mijn rechte lijnen,
kronkel jij jezelf op,
tot je een bal vormt
in het midden
van mijn hele zijn.
En als ik schijnbaar
doelloos van links
naar rechts beweeg,
leg jij je hoofd te rusten
kort bij het kloppen
van mijn hart.

14:03 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Facebook |

24-12-11

Beeldschoon

Doof de vlam, de stem en het verlangen.
Raas uit en houd de adem even in.
Wacht tot mijn armen in het duister
verstillen en nog enkel de kommen vormen
waarin jij je geborgen weet.
Want terwijl ik hoop, begeer en leemtes vul,
vergeet dat wie met vuur speelt branden zal,
ligt er iets beeldschoon in de nacht.

16:18 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Facebook |

21-12-11

...

De eindeloosheid van dit wachten
trekt als een vermoeidheid door me heen,
laat me niet meer los.
Maar het zijn de weemoed en het verlangen
die me lam hebben geslagen.
Ik houd mezelf warm met een deken
van jouw geduld, het mijne is reeds op
en niet gemaakt van zulk fijn gesponnen wol.

21:05 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Facebook |

14-12-11

Wat ik heb

Ik weet niet
of wat ik heb
genoeg is

Maar kom bij me

Want ook
kleine beetjes
wil ik delen

Desnoods
jou alle stukjes
geven

want ze spelen
me niet langer
parten

De som van
wat dit is,
laat me
immers koud

als jij niets
van me wil

Ik kan alleen
maar bieden

Kom bij me

21:47 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Facebook |

08-11-11

Vernis

Terwijl jij
het vernis van
je afschraapt,
ruw en ongebolsterd
probeert te zijn,
dek ik mezelf langs
alle kanten toe
met een zachtheid
die me eigenlijk
niet gegeven is.
Want dit hele
'wij-samen' was
altijd al een
harde noot
om te kraken.

12:15 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Facebook |

06-11-11

Minder

"Ik heb liefde nodig," zei je.
Je trok je kleren uit,
kroop in bed en
viel in slaap,
terwijl ik bedacht:
"Misschien was het beter
geweest, lief, als we daar
in het begin wat minder
van hadden gehad."

22:41 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |

04-10-11

Draad

Nu de liefde
dunner is geworden
en als een draad
strak gespannen staat,
vraag ik om kleine beetjes.
Kruimeltjes geduld
en een voorzichtig balanceren
tussen verlies en licht verzuim.

Want spinrag
vangt soms meer
dan waarvoor
het werd gemaakt.

21:37 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Facebook |

12-08-11

Ravage

Geloof me, het is al lang geen verzoek meer als ik je vraag om van me te houden, deze putten en scheuren op te vullen. Want een gemis slaat kraters in de muren van mijn huis, scheurt gordijnen aan flarden en beukt soms zelfs de deuren uit hun hengsels. Het laat geen enkele kamer heel. En al zijn het niet jouw handen die hier bezig zijn geweest, jij weet toch ook...: dit is jouw ravage.

14:47 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |

25-05-11

Smeekbede

Verstil niet in me, daar heb ik geen vrede mee. Woed verder als een oorlog, zet dorpen in lichterlaaie, verbrand bruggen en schepen, laat vrouwen jammerend achter. Wees ontembaar. Ik smeek je.

21:38 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |

01-05-11

Op voorhand

Ik probeer alvast wat van je te houden. En hoop dat dat genoeg is, dat kleine beetjes helpen en dat je mij niets kwalijk neemt.

23:02 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Facebook |

23-04-11

Verdonkering

Je verdonkert me een beetje. Legt een film over me heen, alsof er een stukje niet gezien mag worden. En ik zou willen dat ik je niet meedroeg op mijn huid. Als een vlek op mijn bleek vel. Maar kijk, daar ben je. Genadeloos.

18:38 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Facebook |

27-02-11

Schelp

Ik merk mezelf niet meer op, houd mijn armen niet meer open. Dwing mezelf nog te luisteren naar jouw klanken, maar verberg de mijne onder je tapijt van woorden. Er is geen gewicht meer om te dragen, dus word ik, ben ik, laat ik mezelf...nog het liefste stelen. Ik slip niet weg, geen zorgen, ik wil alleen in mezelf, (heel even, sta me toe)worden vergeten.

16:31 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |

15-02-11

L'adieu

Ik zou willen dat ik teder kon zijn. Je als een parel in mijn handen leggen. Je koesteren. Je liefhebben. Ik zou je tegen me aan willen drukken. Mezelf door elkaar willen schudden. Want ik verlies je en neem daar maar vrede mee.

12:34 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Facebook |

26-01-11

Gal

Ik hoop oprecht en zonder medelijden dat het werkelijk klote met u gaat. Dat iemand u eens flink in uwe blote heeft gezet. Dat uw voetstuk te hoog en onstabiel was. Dat uw gezicht de grond het eerste raakt. Dat het allemaal schone schijn was en dat u na al die tijd uw trots opzij hebt moeten zetten. Dat u werd neergehaald als een vogel in volle vlucht. Neergemaaid. Ik hoop dat u voor schut staat, u zich voelt als een verzopen kat. Dat uw reputatie op het spel staat, dat u om medelijden smeekt. Dat u vooral niet als laatste lacht. Dat u dagelijks aan mij denkt en ... dat ik u kan vergeten. Dan moet ik me niet langer afvragen hoeveel slagen een hond eigenlijk hebben kan.

21:54 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (2) | Email dit | Facebook |

09-01-11

Fin (voor Elisabeth)

Only the dead have seen the end of war. - Plato

Het is onwerkelijk hoe jij dacht telkens weer te kunnen winnen. Hoe jouw strijd nooit echt gestreden leek. Maar aan elke oorlog komt een eind. En hoe hard je ook gevochten hebt, je wapens liggen neer.
Het grootste verlies dat had je al geleden, want in dit treffen bleef niemand ongewond. Het einde neemt jou niets meer af wat je al niet eerder had gegeven.

23:15 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |

22-11-10

Afstand (voor M.)

Er ligt een afstand tussen ons. En hoewel het geen mijlen zijn, wil ik de brug niet bouwen. Want de meters die ons begrenzen, zijn bergen noch muren. Jouw aanwezigheid zweeft door de lucht en tast mij aan. Maar ik moet ongenaakbaar blijven. Dus kom niet dichter, deze grens dient bewaard te blijven.

Ik kan niet dansen op een slap koord.

23:16 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Facebook |

18-10-10

Elisabeth (2)

Ook jij gaat weg. En hoewel wij elkaar al jaren niet meer hebben kunnen spreken, ontmoet ik je steeds opnieuw in mijn hoofd. Daar ben je jonger, gezonder en tevreden. Maar aan koelte en koppigheid boet je weinig in. Daar praten we zoals we zoals ik nooit met jou gedaan heb. En al blijft elk antwoord afgemeten, ik maak er toch uit op dat jouw onbuigzaamheid een zekere souplesse verbergt, een gemoedelijke weerbarstigheid. En tijdens elk gesprek drinken we limonade en eten pindakoeken, want dat moet, vind jij. Dat is een zekerheid. Het mooie is, oma, dat ik je daar nooit achter me zal moeten laten.

20:21 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Facebook |

Elisabeth (1)

Nu u mij al een tijdje niet meer kent, niet meer kan zeggen wat ik voor u beteken, denk ik vaker aan mijn moeder en hoe zij voortkwam uit uw schoot. Ik zie droefenis in haar ogen elke keer zij over u spreekt. Want al weet u al lang niet meer hoe wij heten, wij kennen u nog steeds, maar ook dat bent u reeds vergeten.

19:29 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Facebook |

13-10-10

Suzanna

Als wij u achter ons hebben moeten laten, zal ik zoals elke morgen opstaan, de gordijnen langzaam opentrekken en een nieuwe dag minzaam tegemoet treden. Ik zal glimlachen, neuriën, mijn hoofd lichtjes buigen en verdergaan. Zoals van mij verwacht wordt. En het zal echt zijn, want dat verlangt u zo van mij, niets anders. Dus vind ik het goed en haast vanzelfsprekend dat ik de dag met open armen ontvang. Maar toch is dan in elk gebaar een klein gemis gekropen. Want na u wordt het licht op een andere manier gebroken.

20:35 Gepost door *K* Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Facebook |

24-05-10

Gij

Gij moet straks niet terugkijken op ons en denken dat ge niet belangrijk zijt. Gij moet over een poosje niet het hoofd neerbuigen en verdriet omarmen. Laat dat aan mij, ik ben daar beter in. Gij hebt weinig op met melancholie, terwijl ik er haast een beroep van maken kan. Gij moet mij nu maar eens tutoyeren, want terwijl ik u ‘gij’, ‘uwt’ gij mij. En dat past niet langer. Want zoals gij besloten ligt in mij, lig ik languit in uw armen, kruip zachtjes tegen u aan. Ook al duurt dit geen eeuwigheid en weet ik dat wij onszelf voorbij aan het rennen zijn. Ik wil niets van u, ik wil zelfs niet aan ons afscheid ontkomen. Maar tot dan, had ik graag dat gij inziet hoe ge het gemis invult, hoe ge me genade brengt. En al is dit maar voor even, weet dan dat ik u meer dan waardig heb geacht.

27-04-10

Als...

Als je me straks niet meer gelooft, als je me straks niet meer bekijkt, als je me straks niet meer benijdt, omarmt, bevoelt, bedenkt, bezingt of overwint...
Sluit dan je ogen, dan ben ik vast zoveel mooier, bevalliger, jonger, dunner en misschien zelfs een beetje dommer. Dan 'pak' ik beter op foto, ben ik naïef en zorgeloos.
Als je me straks denkt beu te zijn, zie dan eerst hoe schoon ik ben geworden.

18-04-10

Rimpeling

Wees voorzichtig met mij. Mijn huid vertoont al de barsten van nalatigheid. Streel me met je vingertoppen, voel mijn gezicht ademen onder je hand. Maar laat alsjeblieft geen sporen na, want verdriet groeft dieper dan de ouderdom.

07-03-10

Zoon

Vreemd
hoe jij bent
voortgekomen
uit mijn ijle
(of beter nog: iele)
bestaan
Hoe ik jaren
heb geprobeerd
vaag te blijven
En hoe jij nu zo
vastomlijnd
-onuitwisbaar-
deel uitmaakt
van mij

27-02-10

Onttwijfeling

Jij blijft onverklaarbaar in me woekeren en hoe verder jij je armen uitstrekt, hoe meer ik van jou word. Tot ik verdwijn en helemaal jou zal zijn. En ik zou moeten vechten, met mijn vuisten op je bonken. Je te lijf gaan met handen en voeten. Je krabben, bijten en aan de haren uit me sleuren. Want dit kan niet de bedoeling zijn geweest. Ik wilde je kennen, je een beetje laten verwortelen in mijn grond. Nooit wilde ik je zijn.
En nu..., laat ik het toe, vind het niet meer erg je te verworden. Het moet de warmte zijn, het smeltproces van eenzaamheid. De onvoorzienigheid die jouw komst teweeg brengt. Dus slok me maar op, terughoudendheid is niet meer aan de orde.

16-02-10

Lucht

Soms adem ik jou zonder nadenken in. En wordt mijn mond één ademtocht lang gevuld met je geheimen. Even worstel ik dan met al jouw naaktheid, je kleren in één kus helemaal aan jou ontrukt. 'Geef terug', lijk je dan te denken, maar wat niet gezegd mag worden bewaar je best niet op het puntje van je tong.

10-02-10

Kort

Soms was ons samenzijn geen lang leven beschoren en bleven we haast onaangeroerd achter. Maar dat neemt niet weg dat we er waren. Stil en ingetogen. Dat we elkaar in gedachten na het vertrek onmetelijk beroerden. En net dat we grenzen kenden, maakte ons meer van de ander dan voordien.

04-02-10

Blad

Het is simpel. Ik heb geen woorden voor jou. Ik denk alleen: "ik heb jou lief". En wanneer jij als vermoeidheid door me heen trekt en ik net daarom geen oog meer dicht durf doen, weet ik dat het wederzijds is. Jij bent mijn onbeschreven blad.

26-05-09

Verdriet

Je zoekt me in de kieren tussen de muur en het raam, in de barstjes van het porselein. Je kijkt tussen de bladzijden van gelezen boeken en opent oude fotodozen. Maar je vind me niet. Je kruipt op je knieën over de vloer, vraagt je af waar je me het laatst hebt gezien. Je luistert naar liedjes op bekraste cd's en denkt me te vinden tussen de noten. En toch, ik ben er niet. Vergeet me.

15-04-09

Einde

En terwijl ze wegwandelt, balt ze haar handen tot vuisten, bijt zachtjes op haar bovenlip om niet in huilen uit te barsten. In haar hoofd speelt ze de film af van jaren samen; zomervakanties aan het water, familiefeestjes waarop iemand altijd net iets te dronken werd, de kat die door de tuin spurt op zoek naar plaatsje om te schuilen voor de regen, televisieprogramma's die te dom zijn om naar te kijken, maar nooit worden weggezapt, nachtelijke kampvuren met vrienden, concerten in het park, ... Heel eventjes vraagt ze zich af of het beter kan. Dan versnelt ze haar pas en trekt de deur achter zich dicht.

28-03-09

Tijd

Je laat me niet los. En het is lang geleden dat ik me zo nog voelde. De dagen gaan haastig voorbij. Terwijl ik probeer in het ritme te blijven, vertelt het tikken van de klok een ander verhaal. Je handen stevig rond mijn middel en alle lucht verdwijnt uit mijn longen. Alsof ze hiermee zeggen willen: "kijk eens hoelang een seconde duurt."

*the color of anything fades in the air*

Archieven